Echelle des crus

Champagne heeft niet een systeem van kwaliteitsclassificatie dat aan producenten is opgehangen, zoals in Bordeaux, dan wel is gerelateerd aan bepaalde wijngaardpercelen, zoals in Bourgogne en Elzas.

Champagne's classificatiesysteem geldt voor gemeenten als geheel.  Daar lijkt het nodige op af te dingen.  De classificatie, de échelle des crus, wordt uitgedrukt in een percentage.  De beste gemeenten, de grands crus, staan voor 100 procent in de rangorde genoteerd.  de premier-cru-gemeenten hebben een waardering tussen 90 en 99 procent.  Het principe dat ten grondslag ligt aan de échelle des crus dateert van 1873, toen een regionale krant de wijngaarden van de streek in verschillende groepen verdeelden en daarbij A˙, Cramant en Verzenay op de hoogste tree zette.  In 1911 kreeg de indeling een zekere status, toen het syndicat des vins de Champagne (voorganger van het Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne) een officiële classificatie van alle wijnbouwgemeenten opstelde.  deze was gebaseerd op de gemiddelde prijs van een kilo druiven gedurende de laatste 25 jaar.

De eerste échelle de crus ging van 22,5 procent tot 100 procent.  Sindsdien is de classificatie ettelijke keren herzien.  Voor het laatst in 1985.  In 1941 werd het laagste niveau, dat toen al niet meer 22,5 procent, maar 50 procent was, opgetrokken tot 58 procent.  Na de Tweede Wereldoorlog werd het 70 en inmiddels is de bodem in de classificatie goed voor 80 procent.  De omstandigheden in de laagst geklasseerde gemeenten zijn schijnbaar steeds minder matig...

Ook is het aantal gemeenten met 100 procent in de loop der tijden gegroeid.  Sinds 1985 zijn het er 17 in plaats van 12 gemeenten:

Verzenay, Verzy, Bouzy, A˙, Avize, Cramant, Ambonnay, Beaumont-sur-Vesle, Louvois, Mailly, Puisieulx, Sillery, Tours-sur-Marne, Chouilly ( alleen voor chardonnay), Oiry, Oger, Le Mesnil-sur-Oger.